روزانه بیش از 100 میلیون اسپرم به وسیله دستگاه تولیدمثلی جنس نر تولید می شود که هدف نهایی آن تولیدمثل و باروری در جنس نر است. هنگام شکل گیری جنین، سلول های زایا بدوی به بیضه ها مهاجرت می کنند و به سلول های زایا نابالغ به نام اسپرماتوگونی تبدیل می شوند و سیر تکامل را تا تبدیل شدن به یک اسپرم بالغ طی می کنند که اصطلاحاً این سیر تکاملی اسپرماتوژنز نام دارد. اسپرماتوژنز صحیح و در نتیجه باروری موثر به عوامل مختلفی از جمله راندمان سلول های سرتولی بستگی دارد. حاصل مطالعات محققان نشان دهنده رابطه مستقیم مورفولوژیک این سلول ها با سلول های زاینده است و اهمیت این سلول های سوماتیک درون لوله های اسپرم ساز را به خوبی نشان می دهد. اولین بررسی های ساختاری و احتمالات در رابطه با عملکرد این سلول ها به بیش از 150 سال پیش برمی گردد. زمانی که انریکو سرتولی 23 ساله برای اولین بار ساختار این سلول های سوماتیک را مورد ارزیابی قرار داد. نتیجه سال ها تحقیق و پژوهش محققان در رابطه با عملکرد و اثرات متفاوت این سلول ها کمک بسیاری در حوضه مطالعاتی ناباروری کرده است و همین امر موجب توجه بیشتر به مکانیسم های حاکم بر عملکرد صحیح فیزیولوژیک این سلول ها و واکاوی چرایی اختلال در آن گشته است تا شاید بتوان با درک بهتر ویژگی ها و عملکرد سلول های سرتولی، گامی موثر جهت درمان اختلالات در باروری مردان برداشت .